Hüseyin Suat Yalçın (d. 1867, İstanbul – ö. 21 Mart 1942, İstanbul), Türk yazar.
Hüseyin Cahit’in kardeşidir. Tıbbiye’yi bitirdikten (1886) sonra öğrenimini Paris’te sürdüren (1893-1895) Hüseyin Suat Yalçın İstanbul 10. Belediye Dairesi hekimliği, Suriye vilayeti sıhhiye müfettişliği (1898-1908), Meclis-i Kebir-i Sıhhiye üyeliği gibi görevlerde bulundu (1908-1918). Ulusal kurtuluş hareketine katıldı. Cumhuriyet’in ilanından sonra Deniz Yolları hekimliğine getirildi. Ölümüne kadar bu görevde kaldı. Kalem dergisinde “Gâve-i Zalim” adıyla mizahi yazıları yayımlandı. Dârülbedayi’nin kuruluşunda büyük katkısı oldu. “yüzlerdeki sahte gülücüğü, maskeyi kaldır; gözyaşlarının bak ne acı izleri vardır! ”
—————–
Hüseyin Cahit Yalçın’ın ağabeyi. Tıbbiye’yi bitirdikten sonra (1886), bir süre Midilli ve İstanbul’da hekimlik yaptı. Uzmanlık eğitimini Paris’te tamamladı (1893-1895). Paris dönüşü sağlık müfettişi olarak Şam’da çalıştı (1898-1908). Anadolu’ya geçerek Milli Mücadele’ye katıldı. Anadolu’nun çeşitli illerinde doktorluğunun yanı sıra şair ve yazarlığını sürdürdü. Cumhuriyet’ten sonra devlet denizyollarında hekim olarak çalıştı.
Servet-i Fünun şairleri arasında lirik şiirleriyle tanındı. Bu gruba arkadaşı Cenap Şahabettin’in önerisiyle girdi.
Şiirde lirizmden 1908 sonrası uzaklaştı, yerine hiciv ve mizahı koydu. “Gâve-i Zâlim” takma adıyla sosyal ve siyasal hicivler yazdı.
Oyun yazarlığı ve oyun çevirileri yaptı. Bunların bazıları Darülbedâyi’de “şehir tiyatrosu’nda” oynandı.
Hüseyin Suat Yalçın’ın Eserleri
Şiir:
Löne-i Meal (Melal Yuvası, 1910),
Gave Destanı (1923).
Oyun:
Kirli Çamaşırlar (1911),
Çürük Temel (adapte, 1915),
Kayseri Gülleri (1920),
Ahirette Bir Gün (manzum oyun, 1926).
[pdf-embedder url=”https://unutmayacagiz.com/wp-content/uploads/2021/12/aksam_1942_mart_23_.pdf”]
